Historia powstania ginu
Chociaż nierozerwalnie związany z Wielką Brytanią i często uważany za trunek narodowy w Anglii, pochodzi z Holandii, gdzie pierwsza wzmianka o napojach zdrowotnych związanych z jałowcem pojawiła się w holenderskiej publikacji w 1269 roku. W połowie XVII wieku wiele holenderskich gorzelni spopularyzowało ponowną destylację spirytusu słodowego jałowcem i innymi przyprawami, w tym anyżem i kminkiem, które sprzedawano w aptekach i stosowano do leczenia wielu problemów medycznych. Od tego czasu Gin stał się popularnym medykamentem, zwłaszcza wśród Royal Navy – podobno zmieszany z limonką powstrzymywał szkorbut na morzu. Koronacja królowej Elżbiety II w 1953 r. i transmisja tego wydarzenia w telewizji w wielu krajach na świecie, przyczyniły się do rekordowej sprzedaży ginu w Ameryce. Koronacja doprowadziła wręcz do niespotykanego dotychczas boomu na wszystko, co brytyjskie. Aktualnie gin jest świetnie znany w wielu krajach, ale w ostatnich latach odkrywa się go na nowo. Można powiedzieć wręcz, że przeżywa podobny wzrost popularności, jak whisky kilka-kilkanaście lat temu. Gin obecnie produkuje się na całym świecie, a licznymi rodzajami tego trunku mogą pochwalić się m.in. Belgowie, Hiszpanie czy Niemcy. Co więcej - mnogość pomysłów destylarni na ich autorskie smaki tego trunku, przechodzi wyobraźnię niejednego konesera alkoholu.
Proces produkcji
Gin wytwarzany jest podobnie jak wódka z czystego alkoholu, będącego wysoce stężonym etanolem, który zgodnie z prawem musi być pochodzenia rolniczego. Zwykle jest to ziarno, ale niektórzy producenci ginu używają etanolu z winogron, buraka cukrowego lub melasy. Produkty zbożowe są preferowane, ponieważ nadają Ginowi bardziej wyrazistą konsystencję, podczas gdy spirytusy na bazie melasy mogą sprawiać wrażenie miękkości i słodyczy. Etanol oczyszcza się przez powtórną destylacje, aby osiągnąć minimalną moc co najmniej 96%. Większość producentów raczej nie zajmuje się produkcją alkoholu bazowego, z którego tworzą swoje giny. Raczej kupują neutralny alkohol od innych destylatorów.
Jednak do ginu dodaje się także tzw. botaniki czyli np. suszone zioła lub kwiaty, cytrusy czy przyprawy. Podstawą ginu są owoce jałowca. Ale możesz w nim poczuć również m.in. korzeń arcydzięgla, skórkę pomarańczy i grejpfruta, korzeń irysa, korzeń lukrecji, korę kasji, kolendrę, cynamon, kardamon i anyż. W ostatnich latach producenci mocno eksperymentują ze składnikami, więc butelka tego trunku może być unikatowa. Co ważne - gin musi mieć moc przynajmniej 37,5% mocy, aby został zaklasyfikowany jako ten rodzaju alkoholu.
Główne rodzaje ginu
London Dry Gin- to chyba najpopularniejszy rodzaj ginu. Mimo że powstał w Anglii, niekoniecznie musi pochodzić z tego kraju. Jest to typ ginu znany od 1830 roku. London Dry Gin jest stylem alkoholu chronionym prawnie producenci muszą przestrzegać sztywnych zasad, określonych przez przepisy Unii Europejskiej. Trunek musi być wytwarzany z absolutnie czystego alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego. Po destylacji można dodać tylko wodę i etanol. London Dry Gin jest wytrawny, a zawartość cukru nie może przekraczać 0,1 grama na litr.
Distilled Gin – jest wytwarzany w taki sam sposób jak London Dry, z wyjątkiem tego, że po destylacji można dodać inne smaki, praktyka ta staje się coraz bardziej popularna dla producentów eksperymentalnych, którzy mogą mieszać różne destylaty z ich ginami. Te nowe style mogą wykorzystywać egzotyczne smaki.
Plymouth Gin – jeden z 13 chronionych oznaczeń geograficznych, Plymouth Gin musi być wykonany w Plymouth, na południowym wybrzeżu Anglii. Jest nieco mniej wytrawny niż bardziej powszechny styl londyński ze względu na wyższą niż zwykle proporcję składników korzennych, które nadają ginowi bardziej ziemisty charakter.
Old Tom – jest często nazywany „brakującym ogniwem” w klasycznych profilach smakowych ginu, ponieważ jest wyraźnie słodszy niż London Dry, ale nieco bardziej wytrawny niż holenderski Jenever.
Navy Strength – charakteryzuje się wyjątkowo wysoką zawartością alkoholu – 57% ABV i powyżej. Była to tradycyjna moc wymagana przez brytyjską Royal Navy. Aby sprawdzić czy alkohol jest dobrej jakości proch strzelnic polewano alkoholem i sprawdzano czy się zapali. Proces ten następował wówczas, gdy alkohol miał minimum 57%.
Cask-aging - to, co odróżnia go od pozostałych ginów to moc. Niektórzy producenci eksperymentowali ze starzeniem ginu w beczkach – pozwalając sfinalizowanemu produktowi odpoczywać w dębowych beczkach. Giny te otrzymują dodatkowe aromaty z drewna, które nadają inny wymiar tradycyjnym odmianom opartym na jałowcu.
Jak pić gin?
Ponieważ gin zawiera bardzo charakterystyczną goryczkę jałowca, nie jest często spożywany jako samodzielny trunek. Najlepszym rozwiązaniem jest picie ginu jako baza do przeróżnych drinków i koktajli. Najbardziej popularnym sposobem picia ginu jest gin z tonikiem. Tradycyjny gin z tonikiem stanowi połączenie w odpowiednich proporcjach ginu, toniku, lodu oraz plasterka cytryny.
Gin z tonikiem ma dosyć gorzki smak ze względu na jałowcowy posmak samego ginu, a także gorzkawy smak toniku. Jeśli wolimy słodsze smaki, możemy komponować drinki na bazie ginu z sokami owocowymi, np. pomarańczowym, żurawinowym, ananasowym, mango lub z czarnej porzeczki. Często spotyka się również kompozycje na bazie ginu z likierem owocowym lub winem musującym. Ginu nie powinno się mieszać z alkoholami o dużej zawartości alkoholu, takimi jak wódka, whisky, czy brandy.
Jak widać gin jest bardzo wszechstronnym trunkiem, który świetnie radzi sobie z różnymi napojami. Dzięki temu warto mieć go pod ręką, bo stwarza nam wiele ciekawych możliwości.
